Rekonstrukcja więzadła barkowo-obojczykowego

Rekonstrukcja więzadła barkowo-obojczykowego to zabieg, który ma na celu zmniejszenie diastazy barkowo-obojczykowej. Procedura ta odgrywa kluczową rolę w zapobieganiu opadaniu kończyny górnej oraz zmniejszeniu przestrzeni barkowo-obojczykowej.

Diastaza barkowo-obojczykowa często jest wynikiem urazów, takich jak upadek na ramię. Procedura rekonstrukcji więzadła barkowo-obojczykowego może znacząco pomóc w redukcji diastazy i sprzyja gojeniu więzadeł w ciągu pierwszych 3 tygodni od urazu.

Główne rodzaje operacji w zależności od czasu, który upłynął od urazu:

1. Niedawna lub ostra dysfunkcja (do 3 tygodni po urazie): W tym przypadku zazwyczaj wystarczająca jest ligamentoplastyka. Celem tego zabiegu jest osiągnięcie ukierunkowanego gojenia więzadeł łopatkowo-ramiennych. Istnieje kilka technik, które pozwalają uniknąć opadania barku i sprzyjają procesowi gojenia więzadeł barkowo-obojczykowych, takie jak „osteosynteza” barkowo-obojczykowa lub „osteosynteza” kruczo-barkowa. Sztuczna rekonstrukcja więzadła kruczo-obojczykowego jest również opcją i polega na przeprowadzeniu więzadła do dwóch tuneli przez obojczyk i wyrostek kruczy w celu stworzenia sztucznego więzadła.

2. Długotrwałe lub przewlekłe dysfunkcje: Jeśli minęło więcej niż 3 tygodnie od urazu, uważa się, że zerwane więzadła między obojczykiem a wyrostkiem kruczym nie mają zdolności do regeneracji. W takim przypadku konieczna jest wymiana więzadła, często w połączeniu ze sztucznym więzadłem. Można zastosować różne techniki stabilizacji, takie jak używanie więzadła kruczo-obojczykowego lub ścięgna własnego lub przeszczepu.