Menu:
Schorzenia:
> Zapalenie torebki stawowej> Algodystrofia
Leczenie:
> Zapalenie torebki stawowej> Algodystrofia
Schorzenia
> Pęknięcie, podwichnięcieLeczenie zachowawcze
> Leczenie zachowawcze/początkoweLeczenie chirurgiczne
> Tenotomia> Tenodeza
Zwichnięcia stawu barkowo-obojczykowego
Zwichnięcia stawu barkowo-obojczykowego (ang. acromioclavicular joint dislocations, AC joint dislocations) to kontuzje stawu barkowo-obojczykowego, które występują, gdy obojczyk zostaje odseparowany od wyrostka barkowego. Te urazy, choć stosunkowo częste, mogą być bardzo bolesne i wpłynąć na funkcję górnej kończyny.
Przyczyny zwichnięć stawu barkowo-obojczykowego:
- Urazy: Zwichnięcia stawu barkowo-obojczykowego często wynikają z urazów, takich jak upadki na bark, uderzenia w ramię lub kontakt sportowy. Te sytuacje mogą doprowadzić do nadmiernego rozciągnięcia lub zerwania więzadeł i torebki stawowej, co prowadzi do zwichnięcia.
- Sposób upadku: Zwichnięcia mogą wystąpić w wyniku różnych sposobów upadku, na przykład wypadków rowerowych, upadków z wysokości, czy też kolizji samochodowych. W tych przypadkach siła uderzenia może przyczynić się do odseparowania obojczyka od wyrostka barkowego.
- Kontakt sportowy: Sportowcy, zwłaszcza ci uprawiający dyscypliny kontaktowe, są narażeni na ryzyko zwichnięć stawu barkowo-obojczykowego, szczególnie podczas upadków lub zderzeń.
- Przeciążenia i nadużycia: Powtarzające się ruchy lub intensywne obciążenia w obszarze stawu barkowo-obojczykowego, takie jak podnoszenie ciężkich przedmiotów lub wykonywanie ćwiczeń siłowych, mogą prowadzić do przeciążenia i ewentualnie do zwichnięcia.
Objawy zwichnięć stawu barkowo-obojczykowego:
Objawy zwichnięcia stawu barkowo-obojczykowego mogą obejmować:
- Ostry ból i tkliwość w obszarze stawu barkowo-obojczykowego.
- Obrzęk i zaczerwienienie wokół stawu barkowo-obojczykowego.
- Trudności w podnoszeniu lub poruszaniu ręką i ramieniem.
- Widoczna deformacja lub wyniesienie obojczyka.
- Sztywność i ograniczona ruchomość stawu.
Upadek na ramię, zwłaszcza w przypadku bezpośredniego uderzenia, może spowodować uraz stawu barkowo-obojczykowego o różnym nasileniu.
Sytuacja ta jest częstym powodem nagłych lub opóźnionych konsultacji, a lekarz stosuje „etapy” nasilenia, które można podsumować w następujący sposób:
Klasyfikacja zwichnięć stawu barkowo obojczykowego:
Stopień 0:
Prawidłowy stan stawu barkowo obojczykowego, nie klasyfikuje się do urazu.
Stopień I:
Jest to „proste” skręcenie z rozciągnięciem lub nawet częściowym rozerwaniem torebki stawu barkowo-obojczykowego i/lub więzadeł obojczykowo-barkowych.
W wyniku tego rodzaju urazu pojawia się ból powyżej barku w momencie poruszania ramieniem. Czasami towarzyszy temu mały guzek, który jest bolesny po naciśnięciu (wynika to z obecności krwi w stawie lub „hemarthrosis”). Na tym etapie nie obserwuje się deformacji barku.
Stopień II:
Jeśli uraz był bardziej gwałtowny, dochodzi do całkowitego rozerwania więzadeł barkowo-obojczykowych. W wyniku tego pojawia się większy garb, który można wyczuć przy nacisku na ten obszar. Dodatkowo, może wystąpić ograniczona ruchomość przednio-tylna, nazywana „szufladą przednio-tylną”. Wskutek ciężaru ramienia ramię zostaje przyciągnięte w dół, co skutkuje częściowym „uniesieniem” obojczyka ze względu na integralność więzadeł barkowo-obojczykowych na tym etapie.
Stopień III:
Kompletny rozpad więzadeł barkowo-obojczykowych prowadzi do całkowitego zwichnięcia między barkiem a obojczykiem, co objawia się widocznym opadnięciem kikuta barku. W tym przypadku również ciężar kończyny górnej ma wpływ na położenie obojczyka
Stopień IV:
W wyniku urazu obojczyk ulega tylnemu przemieszczeniu względem wyrostka barkowego. Ulega uwięźnięciu w mięśniu czworobocznym.
Taki rodzaj uszkodzenia jest wskazaniem do leczenia operacyjnego.
Stopień V:
Górna warstwa mięśniowa, która obejmuje mięsień czworoboczny i mięsień naramienny (odpowiedzialne za stabilizację stawu), ulega ostatecznemu uszkodzeniu, prowadząc do uniesienia obojczyka pod skórą i skrajnej niestabilności lub silnego bólu związanego z uwięzionym obojczykiem.
Stopień VI:
Jest to bardzo rzadki rodzaj uszkodzenia. Polega on na przemieszczeniu obojczyka pod wyrostek kruczy łopatki.
Metody leczenia zwichnięć stawu barkowo-obojczykowego:
Leczenie zwichnięć stawu barkowo-obojczykowego może być zarówno zachowawcze, jak i chirurgiczne, w zależności od stopnia uszkodzenia i innych czynników.
- Leczenie zachowawcze: W przypadku łagodnych zwichnięć, leczenie zachowawcze może obejmować:
- Unieruchomienie ramienia w temblaku lub specjalnej opasce na pewien okres czasu.
- Przyjmowanie leków przeciwbólowych i przeciwzapalnych.
- Fizjoterapię w celu przywrócenia ruchomości i siły mięśniowej.
- Leczenie chirurgiczne: W przypadku poważnych zwichnięć lub tych, które nie reagują na leczenie zachowawcze, może być konieczne leczenie chirurgiczne. Procedury chirurgiczne obejmują:
- Rekonstrukcję więzadeł i torebki stawowej.
- Usunięcie uszkodzonej kości lub wyrostka barkowego (akromioplastyka).
Decyzja o rodzaju leczenia zależy od indywidualnych czynników pacjenta, stopnia uszkodzenia oraz jego aktywności fizycznej i zawodowej. Warto skonsultować się z ortopedą, który przeprowadzi odpowiednią diagnozę i wskaże najodpowiedniejszą ścieżkę leczenia.