Leczenie zachowawcze naderwania ścięgien stożka rotatorów

Naderwanie stożka rotatorów to schorzenie, które nie zawsze wymaga interwencji operacyjnej. W większości przypadków jest ono dobrze tolerowane, szczególnie gdy jest efektem procesów zwyrodnieniowych. Uszkodzenia te rozwijają się stopniowo i przez długi czas mogą pozostawać całkowicie bezobjawowe.

Ból w obrębie barku pojawia się zazwyczaj w wyniku stanu zapalnego w przestrzeni podbarkowej. To zjawisko jest związane z uniesieniem głowy kości ramiennej i zanikiem ścięgna mankietu rotatorów, które normalnie znajduje się między głową kości ramiennej a wyrostkiem barkowym. Skoncentrowanie głowy kości ramiennej w dół może pomóc w zmniejszeniu stanu zapalnego i, co za tym idzie, bólu. Jednak tę procedurę, czyli dekoaptację głowy kości ramiennej i tonizację mięśni depresyjnych, należy przeprowadzać ostrożnie.

Nie zaleca się wielokrotnych wstrzyknięć kortykosteroidów do zerwanych ścięgien stożka rotatorów, ponieważ mogą one osłabić te ścięgna i opóźnić proces ich gojenia.

Dotychczasowe badania nie dostarczyły jeszcze znaczących dowodów na skuteczność zastrzyków z osocza bogatopłytkowego (PRP) w leczeniu tej dolegliwości.

Ważne jest również, aby unikać czynności angażujących bark, gdy tylko jest to możliwe, co może wymagać reorganizacji stanowiska pracy lub zaprzestania pewnych aktywności.

Jeśli powyższe kroki nie przynoszą poprawy, rozważa się naprawę ścięgna. W przypadku młodych, aktywnych osób, zwłaszcza tych bez czynników ryzyka takich jak palenie tytoniu czy cukrzyca, uszkodzenia ścięgna mogą wymagać wcześniejszej interwencji chirurgicznej.

Nie wszystkie uszkodzenia ścięgna muszą być leczone operacyjnie. Nawet niewielkie zmiany, które nie są widoczne w badaniach obrazowych, mogą powodować znaczny ból i wymagać interwencji.

Wskazania do leczenia zależą od wielu czynników, takich jak wiek pacjenta, jego aktywność, stan zdrowia, rozmiar uszkodzenia ścięgna, jakość mięśni, motywacja pacjenta oraz wyniki rehabilitacji przedoperacyjnej.

Rehabilitacja jest często zalecana od momentu zdiagnozowania urazu, wykonywana regularnie 2-3 razy w tygodniu. Po 15-30 sesjach może prowadzić do poprawy funkcjonalnej barku, a nawet uniknięcia konieczności operacji.

Jeśli jednak konieczna jest operacja, ważne jest, aby przed nią bark miał pełną bierną ruchomość. Rehabilitacja może być niezbędna przed operacją w celu zwiększenia przestrzeni podbarkowej i uelastycznienia barku, aby uniknąć kontaktu między ścięgnem a wyrostkiem barkowym.