Schorzenia stawu barkowego
Leczenie stawu barkowego

Menu:

Dwa rodzaje konfliktów

Rzeczywiście, istnieją dwa rodzaje konfliktu podbarkowego, które mogą występować oddzielnie lub być ze sobą powiązane:

Pierwotny konflikt podbarkowy (mechaniczne uderzenie podbarkowe):

W przypadku wystąpienia agresywnego wyrostka barkowego, tzn. wyrostka barkowego o haczykowatym kształcie, może dochodzić do tarcia lub ucisku kaletki lub ścięgien między końcem wyrostka barkowego a głową kości ramiennej znajdującej się poniżej. Z kolei zwapnienie ścięgna może również prowadzić do tego rodzaju zetknięcia poprzez zwiększenie grubości ścięgna mankietu.

Jednak pierwotny konflikt podbarkowy rzadko jest jedynie spowodowany przez agresywny wyrostek barkowy, a może występować dodatkowy czynnik przyczyniający się do tego zjawiska, tak jak nadmierny wysiłek lub uraz barku. Pierwotny konflikt podbarkowy stanowi czynnik ryzyka w rozwoju zapalenia kaletki lub ścięgna (zapalenie kaletki), a w efekcie może prowadzić do uszkodzenia ścięgna mankietu.

Agresywny wyrostek barkowy jest klasyfikowany według systemu Biglianiego pod względem ich stopnia agresywności:

  • Typ 1: Płaski (niezbyt agresywny)
  • Typ 2: Zakrzywiony (umiarkowanie agresywny)
  • Typ 3: Haczykowaty (bardzo agresywny)

Wtórny konflikt podbarkowy (nabyty):

Klasycznie, uszkodzenie ścięgien mankietu, zarówno pod względem ilościowym (np. zerwanie) jak i jakościowym (czy ścięgno jest uszkodzone lub nie), prowadzi do utraty zdolności stabilizacji głowy kości ramiennej. To z kolei nieuchronnie prowadzi do kontaktu dolnej powierzchni wyrostka barkowego i jego przedniej krawędzi, a także więzadła kruczo-barkowego, w trakcie ruchu ramienia.

Wtórne uderzenie podbarkowe nie jest możliwe w izolacji; wynika ono z dysfunkcji barku, a nie jest jego przyczyną. Wtórne impingement podbarkowe stanowi czynnik zaostrzający stan zapalny lub uszkodzenia ścięgien (częściowe lub całkowite) mankietu, tworząc rodzaj błędnego koła pomiędzy stanem zapalnym a urazem.

Konflikt podbarkowy jest często określany jako „podbarkowo-obojczykowe uderzenie”, ponieważ te same zasady mają zastosowanie do stawu barkowo-obojczykowego w przypadku stanów zapalnych lub zwyrodnienia, co prowadzi do wystąpienia złego zetknięcia tych struktur anatomicznych.