Menu:
Staw barkowo-obojczykowy
Staw barkowy-obojczykowo znajduje się w obszarze barku i stanowi połączenie między końcem obojczyka a wyrostkiem barkowym, który jest częścią kości łopatki.
Staw ten posiada swoją własną torebkę stawową oraz więzadła barkowo-obojczykowe, które odpowiadają za jego stabilność, szczególnie w kierunku przednio-tylnym. Jednak jego charakterystyczną cechą jest stabilizacja w kierunku pionowym, którą zapewniają dwa rozległe więzadła kruczo-obojczykowe.
Więzadła te łączą dolną część zewnętrznej jednej trzeciej obojczyka z wyrostkiem kruczym łopatki, tworząc kształt litery V.
Staw barkowy – obojczykowy jest wtórnym stawem w porównaniu do głównego stawu barkowego, który łączy wyrostek barkowy kości łopatki (stanowiący kostny sufit barku i miejsce przyczepu mięśnia naramiennego) z bocznym końcem obojczyka (część górnego zderzaka klatki piersiowej).
Mimo że staw barkowy-obojczykowy nie jest bezpośrednio zaangażowany w ruchy barku, jest intensywnie obciążany podczas używania kończyny, szczególnie podczas ruchów w okolicy barku lub poza nią.
Podobnie jak w przypadku każdego stawu, powierzchnie stawowe stawu barkowo-obojczykowego są pokryte chrząstką. Dodatkowo posiada element zwany „pseudo-meniskiem,” który absorbuje naprężenia związane z użytkowaniem, podobnie jak łąkotka w stawie kolanowym.
W stawie tym znajdują się również więzadła, które zapewniają stabilność:
- Więzadła barkowo-obojczykowe, które bezpośrednio stabilizują staw i są połączone z torebką stawową.
- Więzadła kruczo-obojczykowe, które, choć nie są bezpośrednio związane z samym stawem, stabilizują połączenie między obojczykiem a łopatką, włączając wyrostek kruczy. Więzadła te są nazywane także więzadłami „wieszadłowymi” łopatki oraz kończyny górnej, ponieważ w przypadku ich uszkodzenia ciężar kończyny może spowodować opadanie obojczyka, co prowadzi do dysfunkcji stawu barkowo-obojczykowego.
W stawie barkowym-obojczykowym można spotkać dwie główne rodzaje patologii:
- Patologia zwyrodnieniowa lub zapalna, która zazwyczaj związana jest z nadużywaniem stawu, chorobą zapalną stawu lub odległym urazem pourazowym.
- Bezpośrednia patologia urazowa, w tym skręcenia i zwichnięcia stawu barkowo-obojczykowego.